خورشید و میترا می‌ترسند عصر شده است. خورشید و دوستش میترا به خرید رفته بودند. الان آن‌ها دارند به خانه برمی‌گردند. دانا و دوستش سام دارند دنبال آن‌ها می‌روند. پسرها دارند با هم یواش حرف می‌زنند و می‌خندند. خورشید و میترا این‌جا را دوست ندارند. بوته‌های این‌جا‌ خیلی زیاد هستند. آن‌ها تند راه می‌روند. ناگهان آن‌ها صدای خش‌خشی را از میان بوته‌ها می‌شنوند. یک شبح سفید از پشت بوته‌ها پیدا می‌شود و می‌گوید: »ووووو! ووووو«! دخترها از ترس چیزهایی را که خریده‌اند، رها می‌کنند. تَرق! تخم‌مرغ‌های خورشید می‌شکند. شِلِپ! روغنی که میترا خریده است، به زمین می‌ریزد. خورشید جیغ می‌زند: »بدو میترا! بدو«! دخترها تا جایی که می‌توانند تند می‌دوند. وقتی خورشید به خانه می‌رسد، هنوز از ترس دارد می‌لرزد. او به مادرش می‌گوید که چه پیش آمده است. مادر به او گفت: »یک نفر به شما کلک زده است. حالا تخم‌مرغ‌ها کجا هستند؟« خورشید می‌گوید: »آن‌ها را انداختم«. در همین هنگام، دانا به خانه می‌آید و با خنده سلام می‌کند. خورشید می‌بیند چیزی از کیف دانا بیرون زده است. آن یک پارچه‌ی سفید است. خورشید می‌گوید: »مادر! کار دانا بوده«. او پارچه را از کیف دانا می‌کشد و می‌کشد و می‌کشد. مادر می‌گوید: »دانا! تو ملافه مرا برداشتی، خواهرت را ترساندی و سبب شدی تخم‌مرغ‌هایی که خریده بود، بشکنند«. دانا چیزی نمی‌گوید. او فقط به مادر نگاه می‌کند. او منتظر است که مادر بگوید تنبیهش چیست.