دیده‌ندیده من داستان‌های پدربزرگم را خیلی دوست دارم. من پیشِ او می‌خوابم و به داستان‌هایش گوش می‌دهم. داستانی که آن را از همه بیش‌تر دوست دارم، داستانِ دیده‌ندیده است. دیده‌ندیده یک موجود خیلی ویژه بود. هیچ‌کس نمی‌توانست او را ببیند. او نادیدنی بود. اما تو می‌توانستی بگویی او کجاست. وقتی قطره‌های باران روی سر او می‌بارید، می‌توانستی بفهمی که او کجاست. در شب می‌توانستی شکل بدن او را در زیر پتویش ببینی. یک پسر در مدرسه کنارِ دیده‌ندیده می‌نشست. او می‌خواست که بداند دیده‌ندیده چه شکلی است. برای همین پسر از دیده‌ندیده خواست که خودش را نقاشی کند. دیده‌ندیده گفت: »باشد«. دیده‌ندیده به همه‌ی چیزهایی که دوست داشت فکر کرد و پس از آن یک نقاشی کشید. او همه چیزهایی را که دوست داشت، روی سرتاپای بدنش نقاشی کرد. حالا هر کسی می‌تواند دیده‌ندیده را ببیند. او خیلی خوش‌حال است. نمی‌دانم این داستان واقعی است یا نه. تو چه فکر می‌کنی؟