گربه‌ی من، ریتا این ریتا، گربه‌ی خانگی من است. او هیچ‌وقت دوست ندارد با من بازی کند. من صدایش می‌زنم: »بیا این‌جا ریتا«! اما او فقط از من فرار می‌کند. ریتا هر کاری که دوست داشته باشد انجام می‌دهد. وقتی می‌خواهم او را نوازش کنم، می‌رود و در جایی پنهان می‌شود. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم که ریتا نمی‌خواهد دوستِ من باشد. من به او می‌گویم: »بیرون نرو ریتا«! اما او بیرون می‌رود و من هم باید دنبال او بروم. او جوراب‌ها را از بندِ رخت پایین می‌کشد. پدر اگر ببیند که او چه‌کار می‌کند، عصبانی خواهد شد. و الان دارد در میان خاک‌ها سر به سر یک نفر می‌گذارد. »تنهایش بگذار، ریتا«! حالا او کسی را عصبانی کرده است. »از او دور بمان، ریتا«! »به خودت نگاه کن، ریتا«! »چه‌قدر ریتا کثیف شده است«! »پیش از این‌که داخل خانه بیایی، باید شسته شوی«! دیر وقت است. اما الان او کجاست؟ او در سبد خود نیست. ریتا! اتاق خواب مرا به‌هم ریخته‌ای! من باید آن را تمیز و مرتب کنم. با تمام این‌ها، ریتا شیرین و دوست داشتنی است.