چیزی که دانا پیدا کرد مدرسه تعطیل شده بود. دانا داشت به خانه می‌رفت. او احساس خستگی می‌کرد. او سنگ‌هایی را که در راهش بودند شوت می‌کرد. ناگهان او یک تکه کاغذ روی زمین پیدا کرد. وای! آن کاغذ، پول بود! دانا به اطرافش نگاه کرد. هیچ‌کس آن‌جا نبود. هیچ‌کس او را نمی‌دید. او پول را در جیبش گذاشت. او به چیزهایی که می‌توانست با این پول بخرد، فکر ‌کرد. یک ساندویچ خوشمزه؟ کفش‌های ورزشی؟ تلفن همراه؟ یک دوچرخه؟ او لبخند زد و قدم‌هایش را تندتر کرد. وقتی به خانه رسید، پول را به خورشید نشان داد. خورشید گفت: »وای! پولِ زیادی است. اما تو نمی‌توانی این پول را نگه داری. این پول مالِ تو نیست. ما باید صاحبش را پیدا کنیم«. بچه‌ها به جایی که دانا پول را پیدا کرده بود، برگشتند. در آن ساعت آدم‌های زیادی آن‌جا بودند. انگار داشتند دنبال چیزی می‌گشتند. آن‌ها سارا را دیدند. خورشید پرسید: »سلام سارا. دنبال چی می‌گردی؟« سارا گفت: »آقای بهنام پولش را گم کرده است. او خیلی ناراحت است«. بچه‌ها پیش آقای بهنام رفتند. خورشید از آقای بهنام پرسید: »این مالِ شماست؟« او پول را به آقای بهنام نشان داد. آقای بهنام پول را گرفت و با عصبانیت گفت: »شما این پول را دزدیده‌اید. شما بچه‌های شروری هستید«. دانا گفت: »نه، من آن را پیدا کرده‌ام«. سپس بچه‌ها برگشتند و فرار کردند. روزِ بعد بچه‌ها دیدند که کسی در جاده سوار بر دوچرخه است. دانا گفت: »وای نه! این آقای بهنام است. الان من به دردسر می‌افتم«. آقای بهنام داشت لبخند می‌زد. او به بچه‌ها گفت: »متشکرم که پولم را به من برگرداندید. شما بچه‌های خوبی هستید. برای شما یک هدیه خریده‌ام«. او یک بسته به خورشید داد. خورشید آن را باز کرد. بچه‌ها با هم گفتند: »یک بادبادک! متشکریم آقای بهنام«. حالا همه لبخند می‌زدند.