بارانی قرمز روزِ یک‌شنبه، مادرِ مانی یک بارانی قرمز به او داد. او از مادرش پرسید: »می‌توانم آن را بپوشم؟« مادر به او گفت: »نه مانی! تو نمی‌توانی بارانی قرمزت را بپوشی. آسمان الان آبی و صاف و بدون ابر است و بیرون هم گرم است«. روز دوشنبه، هوا روشن و آفتابی بود. مانی پرسید: »آیا امروز می‌توانم بارانی قرمزم را بپوشم؟« مادر گفت: »نه مانی! تو نمی‌توانی امروز بارانی قرمزت را بپوشی. خورشید در آسمان می‌درخشد و گرم‌ات می‌شود«. روز سه‌شنبه، آسمان آبی بود. مانی پرسید: »آیا امروز می‌توانم بارانی قرمزم را بپوشم؟« مادر گفت: »نه مانی! تو نمی‌توانی بارانی قرمزت را بپوشی. فقط یک ابر کوچک در آسمان وجود دارد و خبری از باران نیست«. روز چهارشنبه هوا خیلی گرم بود. مانی پرسید: »امروز می‌توانم بارانی قرمزم را بپوشم؟« مادر گفت: »نه مانی! تو امروز نمی‌توانی بارانی قرمزت را بپوشی. هوا خیلی گرم است و به بارانی نیازی نداری«. روز پنج‌شنبه شمار کمی ابر در آسمان وجود داشت. مانی پرسید: »امروز می‌توانم بارانی قرمزم را بپوشم؟« مادر گفت: »نه مانی! تو نمی‌توانی امروز بارانی قرمزت را بپوشی چون باران نمی‌بارد«. در روز جمعه، ابرهای سیاه و بزرگی در آسمان وجود داشت. مانی پرسید: »آیا امروز می‌توانم بارانی قرمزم را بپوشم؟« مادر گفت: »نه مانی! در آسمان ابرهای بزرگ و سیاهی هستند اما هنوز باران نمی‌بارد«. در روز شنبه، باران بارید. مانی که از خانه بیرون می‌رفت، فریاد زد: »باران! باران! باران می‌آید«! مادر او را صدا زد: »فراموش کردی بارانی‌ات را ببری، مانی«!