پیراهنِ پرنده دانا فوتبال بازی کرده است. مادر می‌گوید: »نه«! »پیراهن‌ات را ببین! خیلی کثیف شده است. باید آن را بشویم«. مادر پیراهن را روی بند رخت آویزان می‌کند. او می‌گوید: »آفتاب گرم است. به‌زودی خشک خواهد شد«. دانا می‌گوید: »پس از خشک شدن‌اش، آن را می‌پوشم«. باد می‌وزد و می‌وزد و می‌وزد. درها به‌هم کوبیده می‌شوند. مرغ‌ها سروصدا می‌کنند. سگ پارس می‌کند. دانا می‌گوید: »نه! پیراهن‌ام دارد پرواز می‌کند«! خورشید می‌گوید: »بیا با هم آن را بگیریم«. پونه می‌گوید: »باید دنبال آن بدویم«. باد، پیراهن را به زمین کشاورزی می‌برد. دانا می‌گوید: »نه! پیراهن روی یک بز افتاده است«. پونه می‌گوید: »من از بز می‌ترسم. بیایید فرار کنیم«. پیراهن بلند می‌شود. خورشید می‌گوید: »نه! الان روی خانم گل‌بو افتاده است«. دانا می‌گوید: »من از خانم گل‌بو می‌ترسم. بیایید فرار کنیم«. پیراهن هم‌چنان پرواز می‌کند. بچه‌ها او را تعقیب می‌کنند تا این‌که به جاده می‌رسند. دانا می‌گوید: »نه! الان روی آقای بهنام افتاده است«. خورشید می‌گوید: »او عصبانی است. بیایید فرار کنیم«. پس از آن باد پیراهن را بالای درخت می‌برد. دانا می‌گوید: »نه! هرگز دست ما به آن نمی‌رسد«. خورشید می‌گوید: »بیایید یک چوب پیدا کنیم«. همان‌طور که بچه‌ها دارند چوب پیدا می‌کنند، باد پیراهن را دوباره با خود می‌برد. پیراهن پرواز می‌کند تا این‌که به درون یک برکه‌ی گِل‌آلود‌ می‌افتد. خورشید می‌گوید: »من از چوب برای درآوردن آن استفاده می‌کنم. این کار آسان است«. بچه‌ها به خانه برمی‌گردند. مادر می‌گوید: »نه«! »شما با این پیراهن چه‌کار کرده‌اید؟ حالا باید دوباره آن را بشویم«.