رشد کن، رشد کن، رشد کن! مادر گفت: »بچه‌ها من شُماری دانه‌ی جادویی به شما می‌دهم. به هر کدام از شما یک دانه می‌دهم. به بهترین گیاهی که بتوانید پرورش بدهید، جایزه هم خواهم داد«. پونه گفت: »دانه‌ی جادویی؟« دانا پرسید: »جایزه چیست مادر؟« مادر لبخند زد و گفت: »این یک راز است«. خورشید یک سوراخ کوچک در بیرون از خانه کند. دانه را در آن گذاشت و روی آن خاک ریخت و روی خاک آب پاشید. پونه، کنار درِ خانه، سوراخی درست کرد و دانه‌ی خود را در آن کاشت. او به دانه‌اش گفت: »من هر روز با تو حرف می‌زنم«. دانا دانه‌اش را در جیب‌اش گذاشت. دانا با خودش گفت: »من باید پیروز شوم. می‌دانم چه کسی می‌تواند به من کمک کند«. او به سوی خانه‌ی عمو رفت. او دانه‌ی جادویی خود را به عموی‌اش نشان داد. دانا به عموی‌اش گفت: »عموجان می‌توانید به من کمک کنید؟ من می‌خواهم یک گیاه خیلی بزرگ پرورش بدهم«. عمو هم به او گفت که باید چه کارهایی انجام دهد. دانا دوباره به خانه برگشت. او یک گودال کوچک، نزدیک خانه درست کرد. بعد از آن، کودی را که از فضولات بز و مرغ و برگ‌های خشک شده درست کرده بود در آن گودال ریخت و آن‌ها را با خاک مخلوط کرد. سپس دانه را داخل آن گودال گذاشت و در اطراف‌اش آب پاشید. بعد از آن، روی دانه را با خاک پوشاند. او گفت: »دانه‌ی جادویی! رشد کن! رشد کن! رشد کن«! بعد از یک ماه، گیاهان رشد کردند. بچه‌ها گفتند: »نگاه کن مادر«! دانا گفت: »من برای گیاه خود یک حصار درست کردم، مادر«! پونه فقط هر روز به گیاه خود نگاه می‌کرد اما به آن آب نمی‌داد و بعد یک روز... نه! گیاهِ او مرده بود. خورشید هر روز به گیاه خود نگاه می‌کرد و مرتب به او آب می‌داد. اما یک روز... نه! بز آن را خورده بود. اما گیاه دانا رشد کرد و رشد کرد و تبدیل به یک آفتابگردان زیبا شد. همه آمدند که به آن نگاه کنند. عمو گفت: »آفرین دانا«! دانا به مادر گفت: »پس من جایزه را بردم. جایزه‌ام چیست مادر؟« مادر خندید و گفت: »خب... تو خیلی خوب کار کردی. پس من به تو یک جایزه می‌دهم«. مادر گفت: »من به هر کدام از شما یک باغ می‌دهم که در آن دانه بکارید اما به دانا بزرگ‌ترین باغ را می‌دهم«. دانا با خودش فکر کرد: »این که جایزه نیست. این کار و زحمت است«. اما چیزی نگفت.