فریبا یک ستاره است من همیشه زود بیدار می‌شوم و مانند برادرم تنبل نیستم. ابتدا پنجره را باز می‌کنم تا نورِ خورشید وارد اتاق‌ام شود. بعد تخت‌خواب‌ام را مرتب می‌کنم. مادر می‌گوید: »تو مثل ستاره‌ی صبح هستی فریبا«! سپس خودم را می‌شویم. من برای شستن خودم، به کمک کسی نیاز ندارم. حتی اگر آب سرد باشد یا صابون نباشد، خودم را تمیز می‌کنم. مادر می‌گوید: »مسواک زدن دندان‌های‌ات را فراموش نکن«. من می‌گویم: »من هیچ‌وقت مسواک زدن را فراموش نمی‌کنم«. در حیاط با عمه و پدربزرگ سلام و احوالپرسی می‌کنم و روز خوبی را برای‌شان آرزو می‌کنم. بعد لباس‌های‌ام را می‌پوشم. من الان بزرگ شده‌ام. می‌توانم خودم لباس‌های‌ام را بپوشم. من می‌توانم دکمه‌های لباس و بند کفش‌های‌ام را ببندم. در راه مدرسه به برادر کوچک‌ترم می‌گویم که در مدرسه پسر خوبی باشد. در کلاس، من همه چیز را خیلی خوب انجام می‌دهم. بنابراین، بله! من یک ستاره هستم. اما در روز، آن‌چه بیش‌تر از همه دوست دارم، بازی کردن و بازی کردن و بازی کردن است.