مادربزرگ قصه می‌گوید مادربزرگ قصه گفتن را خیلی دوست دارد. بچه‌ها هم دوست دارند به قصه‌هایش گوش دهند. پونه به مادربزرگ گفت: »ما برای شنیدن قصه آماده‌ایم مادربزرگ«! مادربزرگ گفت: »روزی روزگاری دختری بود به نام نغمه که در کلبه‌ای کنار جنگل زندگی می‌کرد«. نغمه صدای زیبایی داشت. او زمانی که کار می‌کرد آواز می‌خواند. حتی پرنده‌ها دوست داشتند صدایش را بشنوند. یک روز صبح، وقتی که نغمه داشت آواز می‌خواند دیوی را روبرویش دید. او پوستی ضخیم، بازوهایی بلند و چشم‌هایی قرمز داشت. دیو گفت: »با من بیا دختر کوچولو! او نغمه را ربود و به جنگل فرار کرد«. نغمه به او لگد زد. جیغ کشید. فریاد زد. اما کسی صدایش را نشنید. آن‌ها به اعماق جنگل رفتند. سرانجام آن‌ها به غاری رسیدند که دیو در آن زندگی می‌کرد. دیو، نغمه را درون قفس هل داد. دیو گفت: »من نمی‌توانم بخوابم. برای همین تو باید برایم آواز بخوانی تا خوابم ببرد دختر کوچولو«. در همین هنگام، نوید، برادر نغمه، دنبال او می‌گشت. او صدا می‌زد: »نغمه! نغمه«! او ردپاهای بزرگی را روی زمین دید. نه! نوید ردپاها را دنبال کرد و به اعماق جنگل رفت. او صدای زیبایی را شنید. این صدای نغمه بود! نوید، پاورچین پاورچین وارد غار شد. او نغمه را در قفس دید. دیو خوابیده بود. نوید، آرام در قفس را باز کرد. آن‌ها بی‌سروصدا از غار بیرون آمدند. در جنگل، هوا داشت تاریک می‌شد. بچه‌ها ترسیده بودند. آن‌ها به سوی خانه‌یشان دویدند و دویدند و دویدند. مادرِ آن‌ها جلوی در خانه منتظرشان بود. آن‌ها به‌سوی مادر دویدند. اما ناگهان، صدای بلندی را از جنگل شنیدند. نغمه گفت: »نه! دیو دارد گریه می‌کند«! دانا از مادربزرگ پرسید: »بعد از آن چه اتفاقی افتاد مادربزرگ؟« اما پاسخی نشنید. چون مادربزرگ خوابیده بود.