حصیرِ آمنه یک روز مادر آمنه به او یک حصیر جدید داد. این حصیر، رنگ‌های زیبایی داشت. آمنه حصیرش را خیلی دوست داشت. او روی حصیر‌ش خیلی راحت می‌خوابید. او همیشه خواب‌های خوب می‌دید. مادر به او گفت: »وقتی از تپه بالا می‌روی، حصیر‌ت را هم همراه خودت ببر. حصیر از تو محافظت می‌کند«. در بالای تپه، آمنه روی حصیر خود احساس امنیت می‌کرد. هیچ مار یا عقرب و یا حشره‌ای به او نزدیک نمی‌شد. اما یک روز آمنه فراموش کرد تا حصیر‌ش را با خودش ببرد. او در میان تپه‌ها گم شد. او خیلی می‌ترسید. شب داشت فرا می‌رسید. آمنه با خود می‌گفت کاش حصیر‌م را آورده بودم. سرانجام زیر یک درخت خوابش برد. وقتی آمنه بیدار شد، صبح شده بود. پرنده‌ی کوچکی داشت برایش آواز می‌خواند. پرهای آن پرنده شبیه رنگ‌های حصیر آمنه بود. پرنده‌ی کوچک پرواز کرد و آمنه هم به دنبالش راه افتاد. او داشت پرنده‌ای را که هم‌رنگ حصیر‌ش بود دنبال می‌کرد. ناگهان آمنه به یک دوراهی رسید. او باید از کدام راه می‌رفت؟ پرنده‌ی کوچک راه را به او نشان داد. پس از مدتی، پرنده‌ی کوچک روی یک شاخه نشست و آواز خواند. در زیر آن درخت، آمنه ردپای مادرش را دید. حالا آمنه احساس آرامش می‌کرد. او می‌توانست ردپاها را دنبال کند. پرنده‌ی کوچک به او گفت: »خدانگهدار! « و پرواز کرد. وقتی آمنه به خانه رسید، مردم روستا خیلی خوش‌حال شدند. مادر آمنه از همه خوش‌حال‌تر بود. مادر آمنه به او غذای خوش‌مزه‌ای داد. آمنه روی حصیر‌ش نشست و آن را خورد. او به یاد پرنده‌ی کوچک افتاد. او با خود گفت: »سپاس پرنده‌ی کوچک! «